… Regulier jongerenwerk

/in , , /door

Wat is nu de opdracht en de plaats van het regulier jongerenwerk binnen de gemeentelijke context?

In elk geval niet om jongeren te pamperen en te verzorgen. Wel om hen te begeleiden op het pad van de verschillende leefgebieden. Waar voor een groot deel van de Haagse jongeren dit pad goed te vinden is met wat hulp van ouders, familie en school is het voor een andere groep een traject waar hulp bij nodig is.

Het Haagse Jongerenwerk

[gview file=”http://www.harryvrins.nl/wp-content/uploads/2012/09/regulier-jongerenwerk-2003.ppt”]

 

… Probleemgedrag bij jonge jongens

/in , , , , /door

 

cover probleem gedrag bij 12 minners

De afgelopen maanden heb ik in opdracht van het stadsdeel centrum van de gemeente Den Haag onderzoek gedaan naar het fenomeen dat jongens tussen de 10 en de 12  jaar gedrag vertonen in de openbare ruimte wat we eerder verwachten van 16 to9t 18 jarigen. Er is sprake van seksuele intimidatie, overvallen op winkels en personen en drugshandel.

Dit fenomeen is bepaald niet typisch Haags en daarom heb ik bij mijn onderzoek ook de ervaringen betrokken van de andere grote steden. Tenslotte hebben verschillende grote instituten als SARDES en het NJI meegewerkt alsmede medewerkers van hogescholen en universiteiten. Dit leverde een zorgwekkend beeld op wat in onderstaande presentatie kort wordt samengevat.

Binnenkort ga ik aan de gang om te komen tot een plan van aanpak waarmee het probleem, in samenwerking met alle betrokken instanties, hopelijk een halt kan worden toe geroepen.

[gview file=”http://www.harryvrins.nl/wp-content/uploads/2013/03/PROBLEEMGEDRAG2003.ppt”]

… Van verzorgingsstaat tot participatiemaatschappij

/in , , , /door

 

Een hele verzameling aan maatschappelijke veranderingen trekt over ons heen. De verzorgingsstaat lijkt steeds verder te worden afgebouwd en steeds meer zaken dienen mensen zelf, met hun familie of met hun buren te regelen.

Is dit nu allemaal het gevolg van de crisis die maakt dat de budgetten van de overheid zover zijn gereduceerd of is het beleid wat al gedurende lange tijd is voorbereid.

Binnenkort een uitgebreider artikel maar voor dit moment een presentatie waarin de hoofdlijnen worden verklaard.

[gview file=”http://www.harryvrins.nl/wp-content/uploads/2013/03/van-verzorgingsstaat-naar-participatiemaatschappij2003.ppt”]

… De kanteling

/in , , /door

 

In de 18de  eeuw was er een enorme afstand tussen de burger en zij die het land bestuurden. Gevolg daarvan was een maatschappelijke twee of eigenlijk veel-deling. De bestuurders dreven handel en voerden oorlog. Het volk had daarin geen eigen rol. Zij waren in veel gevallen uitsluitend slachtoffer. Een van de gevolgen was dat burgers alle problemen met elkaar oplosten. Deels binnen de familie en deels met alle burgers in de straat en de stad. Pas in de 20ste eeuw is de overheid zich gaan richten op “het volk”, iets wat na de 2e wereldoorlog groot is aangepakt. In de 80er jaren werd duidelijk dat ook aan sociale zorg en zekerheid een grens diende te worden gesteld. Het was wenselijk dat burgers weer veel meer zaken zelf ( tenminste in eerste instantie) op gingen pakken.

Dat was wel een vreemde beweging voor een overheid en in elk geval een die een zorgvuldige begeleiding veronderstelde. Echter het proces verliep zo traag dat delen van het traject al weer waren afgesloten (Melkert en ID-banen) terwijl een ander deel nog maar net begonnen was (welzijn Nieuwe Stijl, de WMO).

Twee namen duiken in dit proces steeds weer op. Philip Idenburg en Anthony Giddens.

150px-Anthony_Giddensprof. dr. Ph. A. Idenburg Lees meer

… De piramide

/in , , , /door


Hoe verdelen we de verantwoordelijkheden binnen de WMO?

Zonder dat het zo nadrukkelijk werd voorzien is met de sociale vernieuwing in de ‘90er jaren het eindspel ingezet van de verzorgingsstaat. Iets wat terecht begon om de burgers weer opnieuw de ruimte te geven hun eigen verantwoordelijkheid te nemen is uitgegroeid tot een heel andere kijk op de verdeling van verantwoordelijkheden tussen overheid en burger.

In de periode beginnend na de 2e wereld oorlog en doorlopend tot ongeveer 1990 is de verzorgingsstaat op de kaart gezet. Gaandeweg is een heel pakket aan wetten en voorzieningen gemaakt waarmee de burgerij werd beschermd tegen bijna elke vorm van maatschappelijke uitval. Naast alle het goede wat hiervan het gevolg was, ontstaat er groeiende ambtelijke organisatie, worden burgers nauwelijks uitgedaagd om zelf te handelen en nemen de kosten voor de schatkist toe.

Lees meer

… Samenleven nieuwe stijl

/in , , , /door

Met de toenemende liberalisering van zijn de maatschappelijke verwachtingen die de overheid heeft van de burger geweldig verschoven. De verzorgingsstaat (de staat is verantwoordelijk…) heeft plaats gemaakt voor een welvaartstaat (de staat faciliteert, de burger is verantwoordelijk). Dat betekent dat burgers, samen met hun netwerkpartners (familie, buren, verenigingen) zo’n 80% van de hen betreffende zaken zelf dienen te regelen. Voor de laatste 20% zijn er collectieve voorzieningen of is er professionele steun op maat.
Voor de van ouds “kwetsbare groepen” liggen die getallen naturlijk wel wat anders maar het idee is gelijk. Dit betekent een geweldige ommezwaai voor burgers maar ook voor welzijnswerkers en de opleidingen. De eerste groep zal zich actiever moeten opstellen en de tweede groep juist terughoudender.

Dit heeft gevolgen voor de sociale opleidingen. Steeds opnieuw zal de nieuwe professional dienen te kijken naar wat mensen zelf kunnen (leren) en waar ondersteuning nodig is. De werkers die ingesteld zijn op verzorgen zullen ruimte moeten maken voor werkers die willen onderwijzen en trainen. Ruim 60 jaar na datum krijgt Maria Montessori toch nog gelijk; “leer mij het zelf te doen”.

Mijn bureau wil (welzijns)organisaties, zittende werkers, sociale opleidingen en iedereen die een rol wil nemen in het nieuwe denken ondersteunen om de stap te maken.